?
ให้คนหาญสู้ไม่หวั่นคือรางวัลแด่ความฝันอันยิ่งใหญ่... ให้เธอ บนทางเดินที่มีขวากหนามถ้าเธอคร้ามถอยไปฉันคงเก้อฉันยังพร้อมช่วยเธอเสมอเพียงตัวเธอไม่หนีไปเสียก่อน
จะปลอบดวงใจให้เธอหายร้าวรานจะเป็นสะพานให้เธอเดินไปแน่นอน
จะเป็นสายน้ำเย็นดับกระหายยามโหยอ่อนคอยอวยพรให้เธอสมดังหวังได้..นิรันดร์
มีดวงตะวันส่องเป็นแสงสีทองกระจ่างครรลองให้ใฝ่ปองและสร้างสรรค์เ
มื่อดอกไม้แย้มบานให้คนหาญสู้ไม่หวั่นคือรางวัลแด่ความฝันอันยิ่งใหญ่
ให้...เธอ
จำได้ว่าวันที่จบการศึกษาต้องเข้าพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตรระหว่างทางที่จะเดินเข้าตึก ได้ยินเสียงเพลงนี้ดังขึ้นมาตามลำโพงข้างทางที่เดินผ่าน ภาพความทรงจำตลอดระยะเวลาที่ศึกษาหาความรู้ในรั้วมหาวิทยาลัยผ่านเข้ามาเป็น ฉากๆ ตั้งแต่ตอนรับน้อง เรียน เล่น ทำกิจกรรม สอบ และประกาศผลสอบบางคนอาจคิดว่าวันจบการศึกษาเป็นวันที่สิ้นสุดของการเรียน แล้ว แต่ฉันว่ามันไม่ใช่มันคือประตูเพื่อเปิดไปสู่โลกแห่งการเรียนรู้ต่างหาก มีความรู้อีกมากมายรอเราอยู่ข้างนอกนั่น....ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็เรียน รู้ไม่มีวันหมด มองผู้คนรอบๆเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม และความยินดีที่สำเร็จการศึกษาเป็นอีกวันหนึ่งที่จะอยู่ในความทรงจำตลอดไป พร้อมๆกับเพลงๆนี้ค่ะ
